Kimi Antonelli, die in augustus zijn twintigste verjaardag vierde, staat op de drempel van zijn eerste Formule 1-wereldtitel. Het is bijna een formaliteit dat hij de jongste kampioen in de geschiedenis van de sport wordt, een prestatie die momenteel op naam staat van Sebastian Vettel, die in 2010 23 jaar oud was.
De Italiaan, afkomstig uit Bologna, op slechts 30 mijl ten oosten van Ferrari’s hoofdkwartier in Maranello, heeft een voorsprong van 102 punten. Dit weekend, tijdens de Grand Prix van de Verenigde Staten in Austin, kan hij de titel al veiligstellen.
Als Antonelli de race wint en George Russell als negende of lager eindigt, terwijl Lewis Hamilton vijfde of lager finisht, wordt hij met nog vijf ronden te gaan tot kampioen gekroond. Deze prestatie rechtvaardigt volledig de moedige beslissing van teambaas Toto Wolff.
In de weken voorafgaand aan het Formule 1-seizoen van 2024, na het sensationele nieuws van Lewis Hamiltons overstap naar Ferrari, was de grote vraag wie hem bij Mercedes zou vervangen. Hamilton had immers zes wereldtitels behaald en leidde de meest succesvolle coureur-teamrelatie in de sportgeschiedenis.
In de moderne F1-wereld, met de alomtegenwoordige Netflix-microfoon, werd de situatie breed uitgemeten. In seizoen 7 van Drive to Survive vroeg Hamilton aan Carlos Sainz, de coureur die hij bij Ferrari verving en daardoor beschikbaar was voor 2025: “Heb je al met Toto gesproken?”
Sainz antwoordde: “Ik heb nog niet met Toto gesproken… wat me het gevoel geeft dat als hij echt interesse had, hij me al gebeld zou hebben.” Er kwam inderdaad geen telefoontje dat duidde op een directe coureurswissel.
In de eerste maanden hield Wolff zijn kaarten dicht bij de borst. Namen als Sainz, Lando Norris, Fernando Alonso en Alex Albon werden genoemd. Hij flirtte zelfs met Max Verstappen van Red Bull en stak zijn verlangen niet onder stoelen of banken.
Toch had de Oostenrijker altijd het gevoel dat hij af wilde wijken van de gevestigde namen op de grid; een onverwachte wildcard-keuze leek aanstaande. Wolff verklaarde later zijn besluit:
“Ik had mijn besluit vijf minuten nadat Lewis Hamilton me vertelde dat hij naar Ferrari ging al genomen. Uiteraard bespraken we andere opties en keken we naar het idee van Max – we sloten het niet volledig uit, gezien wat er bij Red Bull gebeurde. Maar instinctief is dat de line-up die ik altijd al wilde, rekening houdend met de snelle ontwikkeling die we met Kimi hebben doorgemaakt en alles wat daarmee samenhangt, maar dat was onmiddellijk wat ik wilde doen.”
Kimi Antonelli was slechts 17 jaar oud en streed voor podiumplaatsen in de Formule 2 toen hij hoorde dat Wolff voor de Italiaanse tiener had gekozen om een van de grootste coureurs aller tijden te vervangen. Hij was 18 toen hij in Monza in de muur botste, een leerzame eerste keer in een F1-auto.
Op 19-jarige leeftijd won hij zijn eerste race in China in maart, een zondag die de toon zette voor het jaar. Nu, op zijn twintigste, staat de krulharige, vrolijke Antonelli op de drempel van zijn eerste wereldkampioenschap.
Het is een verbazingwekkende ommekeer. Een jaar geleden was Antonelli een rookie met weinig zelfvertrouwen na een schadelijk Europees zomerseizoen, inclusief vier uitvalbeurten in zes races. Een crash in de eerste ronde in Oostenrijk met Max Verstappen – waarbij de Nederlander ongewoon kalm bleef – en een 18e plaats in de kwalificatie op Spa waren dieptepunten.
Wolff bleef achter zijn protegé staan en erkende zijn onervarenheid. Dit jaar was er echter minder ruimte voor medeleven, vooral in het begin toen Mercedes hun status als favoriet waarmaakte. Net als Norris tegen Oscar Piastri vorig jaar, werd Russell door de bookmakers als de grote favoriet gezien.
Russell won de seizoensopener in Australië, terwijl Antonelli in de training in de muur spinde. Na één race leek een nieuwe Britse kampioen zeer waarschijnlijk. Daarna won Antonelli echter vijf opeenvolgende races.
In totaal eindigde hij in 12 van de 17 Grands Prix hoger dan Russell. Hij versloeg zijn teamgenoot zelfs nipt in Monza, nadat hij achteraan het veld was gestart, in een iconische thuisrace die lang in het geheugen zal blijven. Over het algemeen was zijn rijgedrag voorbeeldig, met nauwelijks een fout in de kwalificatie en in zijn racecraft.
Een vleugje kalme professionaliteit, gemengd met een charisma dat bijna onmogelijk is om niet te waarderen. In de eerder genoemde Netflix-aflevering vroeg Sainz later aan Hamilton: “Denk je dat zij achteruitgaan?” De Brit overwoog de vraag en schudde zijn hoofd: “Nee, dat denk ik niet.”
Hij had gelijk. Niet alleen is Wolff volledig gerechtvaardigd in zijn keuze voor Antonelli, maar omgekeerd blijkt Hamiltons keuze om zich bij Ferrari aan te sluiten de verkeerde te zijn geweest (in tegenstelling tot 2012, toen hij van McLaren naar Mercedes ging).
Ferrari zou volgend jaar natuurlijk de gangmakers kunnen zijn. Het Circuit of the Americas dit weekend kan ons enig inzicht geven in de positie van Mercedes, met een geüpgradede auto en al een oog op 2027. Red Bull is ook in een goede reeks, met Max Verstappen die de laatste twee races in Maleisië en Singapore won.
Maar Austin draait dit weekend om Antonelli, die ronde na ronde Wolffs moedige coureurkeuze van twee jaar geleden heeft bevestigd. Voor de Oostenrijker, die zelf onder druk stond na de worstelingen van Mercedes in het ground-effect-tijdperk, zou een veel eenvoudigere keuze Sainz, Norris of Alonso zijn geweest.
Iemand die consistent podiumplaatsen kon behalen. Maar soms, om een kampioen te ontdekken, moet je een gok wagen. En die van Wolff heeft enorm goed uitgepakt.
