Racing Bulls staat voor een luxeprobleem met drie capabele coureurs voor slechts twee Formule 1-zitjes. De beslissing over Liam Lawson zal echter symbool staan voor een dieperliggende strijd binnen het team.
Lawson heeft zich dit seizoen ontpopt tot een van de meest opvallende coureurs in de Formule 1. Zijn prestaties kunnen niet genoeg benadrukt worden, en het is moeilijk om zijn indrukwekkende resultaten recht te doen.
De Racing Bulls-coureur is comfortabel de “best of the rest” achter de top vier teams. Zelfs zonder zijn drie invalbeurten voor de geblesseerde Isack Hadjar bij Red Bull, ligt hij mijlenver voor op Pierre Gasly van Alpine.
Hij strijdt om de negende plaats in het coureursklassement. Met 77 punten tegenover de 42 van de Fransman, werden 14 van zijn punten behaald in de RB22.
Dit betekent dat 63 punten werden gescoord in zijn gebruikelijke VCARB 03. Hiermee overtrof hij Gasly met een verhouding van drie tegen twee, en dat in drie races minder.
Die Grands Prix naast Max Verstappen hebben zijn vooruitzichten geen kwaad gedaan. Zelfs als ze zijn toekomst bij Racing Bulls niet direct veiligstelden, garanderen ze hem waarschijnlijk wel een toekomst in de Formule 1.
Hij zou kunnen beargumenteren dat het geen rechtvaardiging of verlossing was. Er hoefden geen fouten rechtgezet te worden na zijn korte periode bij Red Bull in 2025.
Maar toen het erop aankwam en de belangen het hoogst waren, stond Lawson op en eiste hij dat er rekening met hem werd gehouden. Een eerder ‘demon’ lijkt hiermee overwonnen.
De auteur van het artikel stelt dat hij het woord ‘verdienen’ niet kan uitstaan in de sport. Je verdient niets; soms wint de beste, soms niet.
Maar je verdient wel dingen, en Lawson heeft er alles aan gedaan om zijn plek op de grid volgend seizoen te verdienen.
“Als ik een beslisser bij Red Bull was, had ik hem gisteren al een nieuw contract gegeven.”
Daar ligt precies het probleem voor de top van het raceteam van de energiedrankfabrikant: Lawson was niet bedoeld om zo goed te presteren. Althans, volgens de plannen van het ‘oude’ Racing Bulls.
Maar een nieuw tijdperk brengt nieuwe eisen met zich mee, en dat is waar het team mee moet worstelen. Want onder de directe vraag of Lawson volgend seizoen moet blijven, moet Racing Bulls beslissen welk type team het wil zijn.
De coureursbezetting is hierin veelzeggend. Sinds de aankoop van het team van Minardi en de transformatie naar Toro Rosso in 2006, heeft de in Faenza gevestigde ploeg verschillende gedaantes aangenomen.
Het team is geëvolueerd naar het huidige, pakkende Visa Cash App Racing Bulls. De naam zelf is niet de identiteitscrisis waarover gesproken wordt.
De auteur geeft aan de brutaliteit van de volledige naam wel te waarderen. Het past bij de sprankelende charme van een team dat zichzelf niet al te serieus neemt en goed is voor sponsoring.
Racing Bulls is speels, leuk, ontegenzeglijk cool en vindt een diepe passie in het ‘ragebaiten’ van zijn twee coureurs. Dit zijn de arme, nu niet zo argeloze Lawson en rookie teamgenoot Arvid Lindblad, voor sociale media likes.
Er is een zekere lichtheid in alles wat het team is en vertegenwoordigt. Maar het staat voor een beslist niet-gemakkelijk dilemma: Lawson behouden voor 2027, of de veelbelovende juniorcoureur Nikola Tsolov promoten?
De Racing Bulls zou waarschijnlijk willen dat de auteur schrijft dat geen van de twee racezitjes officieel is bevestigd. Het is dus niet strikt een Lawson versus Tsolov-situatie.
In werkelijkheid heeft het team drie zeer goede opties voor slechts twee zitjes. Echter, in de praktijk wordt het wel zo gelezen.
Lindblad heeft namelijk een opvallend rookie-seizoen neergezet en is nog maar 19 jaar oud. Dit betekent dat hij veel potentieel en tijd heeft om te groeien.
Lawson daarentegen is met 24 jaar “basically Jurassic”. Deze spanning typeert de interne strijd: Wat voor soort team wil Racing Bulls zijn?
Het kiezen van Tsolov boven Lawson zou op zichzelf het argument dat Racing Bulls een eigen team is niet tegenspreken. Maar het raakt wel de kern van een grotere vraag.
Wil het een kweekvijver zijn voor opkomend talent, met als enig doel een coureur voort te brengen die de grote prestaties van Sebastian Vettel en Max Verstappen kan evenaren?
Een team dat getalenteerde coureurs aan de kant schuift wanneer blijkt dat ze niet voldoen aan die hoge standaard? Of wil Racing Bulls ook een legitieme entiteit op zich zijn?
Een team dat uit de schaduw van zijn grote zus stapt met eigen waarden en identiteit? Vanwege de zogenaamde B-teamstructuur zal het waarschijnlijk nooit consistent strijden om overwinningen en kampioenschappen.
Dat zou overbodig zijn, aangezien Red Bull bestaat. Maar dat maakt Racing Bulls niet overbodig. Het team zou kunnen streven naar de “best of the rest”.
Zoals het en Lawson ongetwijfeld dit seizoen zijn, naast het hebben van een eigen persoonlijkheid.
Helmut Marko, de architect en voorvechter van het meedogenloze kweeksysteem van het team, gaf vorige week zijn mening. Hij beargumenteerde dat volgens de oude werkwijze het Racing Bulls-zitje van Lawson naar Tsolov zou moeten gaan.
Veel van wat Red Bull-baas Laurent Mekies zei toen hij aan het roer stond van het tweede team, en wat CEO Peter Bayer en huidige teambaas Alan Permane blijven zeggen, wijst op een Racing Bulls dat onbeschaamd zichzelf is.
Het team heeft een kerndoel dat verder gaat dan alleen het ontwikkelen van talent voor zijn zusteroperatie, waarvan het toevallig eigendom is, zelfs als dat een belangrijk aspect is.
Als het meer is dan slechts een proeftuin en een opstapje naar Red Bull, dan is dit het moment om dat te bewijzen.
Want als dat werkelijk het geval is, dan zou er geen bezwaar moeten zijn tegen het verlengen van Lawsons verblijf. Zoals al benadrukt, heeft hij zijn plek meer dan verdiend.
