Lewis Hamilton kende een veelbelovende start tijdens de Grand Prix van São Paulo, maar zag zijn race al snel een andere wending nemen. Voormalig Formule 1-coureur Jolyon Palmer wijst vooral naar de oververhitte intermediates als het voornaamste probleem.
In zijn analyse bespreekt Palmer niet alleen Hamiltons eerste meters en een riskant remmoment. Hij focust vooral op de beslissing om al vroeg over te stappen naar slicks, een keuze die een belangrijk signaal bleek voor de rest van het veld.
Max Verstappen zou hebben uitgelegd dat hij de koppeling op een andere positie vasthield. Dit stelde Hamilton in staat om de buitenkant op te zoeken, wat leidde tot een spannend remmoment.
Volgens Palmer had de Ferrari-coureur daarbij weinig ruimte voor een fout. “Hamilton zoekt aan de buitenkant naar ruimte en remt daarbij op de witte lijn,” vertelt hij in Jolyon Palmer’s Analysis.
“Dat vond ik ontzettend riskant. Je hebt daar geen enkele foutmarge,” voegt Palmer toe. Hij wijst erop dat een kleine blokkering van een wiel grote gevolgen had kunnen hebben.
Door op het geverfde gedeelte van het asfalt te remmen, zou Hamilton bij een lock-up naar buiten zijn doorgeschoten. “Een klein moment waarop een wiel blokkeert, kan ervoor zorgen dat Lewis wijd naar dat geverfde oppervlak wordt geduwd,” analyseert Palmer.
“Dan wordt het pas echt lastig om de auto af te remmen.” De Brit kwam de openingsfase dus goed door, maar kreeg daarna steeds meer moeite om zijn banden op het juiste niveau te houden.
Lewis Hamilton wist in één ronde van de twintigste naar de negende positie te klimmen. Echter, zijn intermediates raakten oververhit, waardoor de grip aanzienlijk afnam.
Hij vroeg daarom al vroeg via de boordradio om slicks, terwijl het team van Ferrari nog twijfelde over het juiste moment. Palmer legt uit dat teams hiervoor uitgebreide gegevens gebruiken.
Niet alleen de totale rondetijden tellen mee, maar ook de prestaties per sector en per bocht. “Daarom konden ze tegen Lewis zeggen dat ze zich zorgen maakten over bocht twaalf,” aldus Palmer.
“De rondetijden daar lagen ver af van wat ze nodig achtten voor een zachte band.” Toch begrijpt Palmer dat Hamilton bleef aandringen op de bandenwissel.
De intermediates verloren bij meerdere auto’s hun prestaties en voor de Ferrari-coureur was langer doorrijden weinig aantrekkelijk. Hij had immers al veel posities verloren en moest iets proberen om zijn race te redden.
“Hamilton had eigenlijk weinig te verliezen, omdat hij zoveel moeite had met zijn intermediates,” stelt Palmer. “Hij had ze oververhit en moest weer wat temperatuur terugvinden.”
“Het was dus de moeite waard om een gok te wagen. Bovendien heeft hij de ervaring om vanuit de cockpit zo’n beslissing te nemen,” verklaart de analist. Aan het einde van ronde veertien kwam Hamilton als eerste naar binnen voor zachte slicks.
Palmer laat zien dat de eerste bochten op die banden nog voorzichtig verliepen. Hamilton remde vroeg, verloor snelheid richting de apex en nam ook de linkerknik behoedzaam.
Dat was volgens de analist logisch, want de slicks moesten eerst op temperatuur komen. “Voor de rest van de ronde verhoogt hij vervolgens de snelheid flink op de intermediates,” merkt Palmer op.
Juist dat verschil maakte duidelijk dat de droogweerbanden inmiddels de betere keuze waren. Lewis Hamilton vond in de middensector vervolgens bijzonder veel tijd.
Palmer benadrukt dat de Ferrari-coureur op zijn uitronde zelfs de snelste middensector van de race noteerde. Daarmee leverde zijn vroege stop niet alleen hemzelf waardevolle informatie op.
“Dat is het signaal waardoor veel andere auto’s de informatie krijgen die ze nodig hebben om ook naar binnen te komen.”
De pitstop van Hamilton hielp zo het omslagpunt in de race zichtbaar te maken. Volgens Palmer zit de waarde van de beslissing vooral in het moment waarop Hamilton de slicks monteerde.
Hoe eerder een coureur de droogweerbanden op temperatuur krijgt, hoe eerder hij ermee kan aanvallen. Ook wanneer concurrenten daarna stoppen en hem op papier proberen af te dekken, kan de coureur die eerder wisselde al tijd hebben gewonnen.
Hamiltons race eindigde uiteindelijk op de negende plaats. Palmer laat echter zien dat zijn vroege bandenwissel geen wilde gok zonder onderbouwing was.
Het was een bewuste keuze op basis van ervaring, bandengedrag en rondetijden. Hij verloor twee plaatsen bij de start en stond niet echt onder druk.
Zijn grootste concurrenten voor de overwinning startten namelijk achteraan. Als je dan weet dat je een goede raceauto hebt, kan je een ruime voorsprong uitbouwen.
Bovendien had zijn ergste nachtmerrie, problemen met downforceverlies, geen bedreiging meer gevormd in het laatste deel van de race.
