De prestaties van Ferrari tijdens de Grand Prix van São Paulo bleven ver achter bij het niveau dat een week eerder in Mexico-Stad werd getoond. Ook vergeleken met eerdere races viel het resultaat tegen, waarbij de specifieke kenmerken van Interlagos de slechtst mogelijke omstandigheden bleken voor de SF-26.
Het circuit, met zijn sterk bochtige middensector en een snelle laatste sector, creëerde een lastige combinatie voor de auto. Om de inherente luchtweerstand van de wagen te compenseren, kozen de ingenieurs van Ferrari voor een aerodynamische setup met relatief weinig downforce.
Deze keuze bleek echter volstrekt ontoereikend in de middensector. De auto had daardoor last van onderstuur en een extreem nerveuze achterkant. Al vanaf de eerste vrije training was duidelijk dat het weekend niet de competitiviteit van Mexico zou evenaren.
In Mexico speelde de dunnere lucht juist in het voordeel van de aerodynamica van de auto, terwijl ook de krachtbron van Maranello optimaal presteerde. De kleinere diameter van de turbine van de Scuderia’s motor had de turbovertraging op 2.240 meter hoogte aanzienlijk verminderd.
Deze factor was simpelweg niet van toepassing op zeeniveau in Brazilië. De SF-26 is geen fundamenteel gebrekkig ontwerp. De sterke aerodynamische en chassiskenmerken kunnen echter slechts gedeeltelijk het tekort aan motorvermogen maskeren.
Had Ferrari in Brazilië over een krachtigere motor beschikt, dan zou de aerodynamische setup waarschijnlijk meer downforce hebben gehad. Een dergelijke configuratie zou doorslaggevend zijn geweest in de gemengde middensector van het circuit en de auto competitiever hebben gemaakt.
Zoals de situatie was, liet het compromis weinig manoeuvreerruimte over. Het weer voegde nog een complicatie toe. Regen verminderde de grip tot het punt waarop intermediate banden nodig waren, maar het waren de lage temperaturen die de grootste hoofdpijn veroorzaakten.
De lage temperaturen vernauwden het effectieve werkingsvenster van de banden aanzienlijk. Technisch analist Paolo Filisetti legt uit hoe dit compromis het hele weekend van de Scuderia teisterde.
“Ferrari moest compenseren voor het gebrek aan prestaties van de krachtbron op Interlagos. Dat compromis teisterde het hele weekend van de Scuderia.”
Tijdens de race bleek dat Ferrari op de eerste set banden een hogere dan ideale bandenspanning hanteerde. Dit was geen fout op zich, maar een bewuste poging om de banden sneller op temperatuur te krijgen, een beslissing die averechts werkte.
De hogere interne druk verminderde het contactvlak tussen band en asfalt, wat de temperatuur in het loopvlak geleidelijk verhoogde en de degradatie versnelde. Alle auto’s gleden zijdelings door de lage gripniveaus, waarbij de achterbanden ook een uitgesproken spinnen vertoonden.
Verminderde downforce, door lagere vleugelhoeken, gecombineerd met iets hogere rijhoogtes dan in droge omstandigheden zouden worden gebruikt, leidde tot aanzienlijk snellere bandenslijtage. Dit werd niet gecompenseerd door het lichter worden van de auto naarmate de brandstof opbrandde.
De Grand Prix van São Paulo legde pijnlijk bloot hoe smal het prestatievenster van Ferrari werkelijk is. Om het tekort van de krachtbron te compenseren, werden de algehele balans van de auto en, cruciaal, het juiste bandenmanagement effectief opgeofferd.
