Charles Leclerc heeft op de eerste dag van de Grand Prix van de Verenigde Staten indruk gemaakt door beide vrije trainingen in Austin als snelste af te sluiten. De Ferrari-coureur reed met een nieuw upgrade-pakket, wat direct de vraag opriep of het Italiaanse team weer meedoet om de overwinningen.
De telemetriegegevens geven hierop een duidelijk antwoord. De nieuwe triple-header begon uitstekend voor Ferrari, waarbij Leclerc in zowel VT1 als VT2 de maatstaf zette en de aandacht van de paddock trok, vooral door de introductie van het nieuwe update-pakket.
Dit pakket richt zich uitsluitend op aerodynamische verfijningen. Het omvat een herzien zijprofiel van de sidepods, een aangepaste vloerrand, een gewijzigde diffuser en aanpassingen aan de onderkant van de vloer die helaas verborgen blijven.
Hoewel op het eerste gezicht subtiel, is de meest opvallende visuele verandering te zien aan de sidepod, die een herziene undercut-contour heeft. Ook is de inlaat van de sidepod aan de buitenste rand iets breder.
De algemene ontwerpfilosofie blijft echter ongewijzigd, wat het lastig maakt om precies vast te stellen wat Ferrari met deze tweede sidepod-iteratie wilde verbeteren. Het primaire doel blijft ongetwijfeld een efficiënter luchtstroombeheer naar de achterkant van de auto.
Dit verklaart tevens de bijbehorende aanpassingen aan de diffuser. De eerste indruk van Ferrari’s eerste uur op de baan was een zeer goed uitgebalanceerde auto, vooral in middelsnelle en snelle bochten.
De SF-26 heeft dit seizoen over het algemeen goed gepresteerd in bochten, en VT1 was een sterke indicator dat er op dit vlak weer een stap vooruit is gezet. Aan de andere kant blijft het grootste terugkerende probleem van het team dit seizoen, de topsnelheid, onopgelost.
Leclercs rechte lijnsnelheden vergeleken met Max Verstappen en Lando Norris, die de openingssessie als tweede en derde afsloten, laten dit zien. Leclerc verloor enorm veel tijd in de sector tussen bocht 8 en bocht 12.
Een zeer bemoedigend teken was echter Ferrari’s uitstekende laatste sector, wat opnieuw bewees dat het Ferrari-pakket een benijdenswaardige hoeveelheid downforce en een sterke basisbalans heeft.
Wat ook bijzonder intrigerend was, was een klein experiment dat Ferrari uitvoerde. Het team hanteerde een compleet ander elektrisch ontplooiingsprofiel door bocht 18 vergeleken met Red Bull en McLaren.
Tijdens VT2 liet Ferrari deze truc echter varen en keerde terug naar een meer conventionele aanpak in dit gedeelte, waardoor de verschillen tussen de teams veel minder uitgesproken waren.
Wat wel onveranderd bleef, was de koppositie van Charles Leclerc op de tijdenlijst. Hij versloeg Andrea Kimi Antonelli met slechts 0,042 seconden tijdens het tweede uur op de baan.
Een nadere analyse van de snelle ronden onthult dat Leclerc al bij bocht 1 een aanzienlijk gat begon te slaan. Antonelli reed hier wijd, waardoor hij twee tienden van een seconde verloor.
Hoewel ze gelijkwaardig waren in de snelle esses, wist Antonelli op elke rechte lijn tot het einde van sector 2 tijd terug te winnen, waardoor hij met een voorsprong van 0,25 seconden de laatste sector inging.
Alleen al op het lange rechte stuk tussen bocht 11 en bocht 12 won Antonelli 0,15 seconden. Zoals we eerder hebben gezien, is sector 3 echter waar Ferrari en Leclerc excelleren.
Afgezien van de korte versnelling tussen bocht 15 en bocht 16, die het gevolg was van verschillen in de strategie voor energieontplooiing, won Leclerc consistent tijd gedurende de hele laatste sector.
Ferrari herkende duidelijk het potentieel van de auto in dit gedeelte en spaarde opzettelijk batterij-energie voor een agressiever ontplooiingsprofiel door bocht 17 en bocht 18.
Charles nam dit momentum mee naar bocht 19, waar hij een merkbaar hogere minimumsnelheid registreerde. Gecombineerd met een schonere run door de laatste bocht, wist de Ferrari-coureur het voordeel weer naar zich toe te trekken bij het passeren van de finishlijn.
Ondanks dat COTA een lang circuit is, beloont het consequent coureurs die het maximale uit hun machine halen, zowel op de rechte stukken als in de bochten, en bestraft het kleine fouten.
Wat betreft de racesimulaties reed Leclerc een uitzonderlijk lange stint op de zachte compound. Het lijkt erop dat hij de stint begon met overdreven agressieve rondetijden, waardoor zijn tempo tegen het einde van de run zwakker oogde dan dat van zijn rivalen.
Ondanks de nieuwe upgrades blijft de Ferrari een auto die zwaar achteraan beperkt is, zoals deze stint aantoonde. De achterbanden oververhitten gemakkelijk, wat leidt tot hogere degradatie en afnemende rondetijden.
Dit is een rijgedragprobleem dat de ingenieurs zeker zullen proberen te verhelpen met setup-aanpassingen, hoewel het nog moet blijken hoe die aanpassingen de kwalificatiesnelheid van Leclerc en Lewis Hamilton zullen beïnvloeden.
Voor Hamilton is het weekend niet begonnen zoals hij had gehoopt. In zowel VT1 als VT2 lag hij meer dan een halve seconde achter Leclerc op snelle ronden, terwijl zijn racesnelheid op lange runs eveneens tekortschoot.
Hij bleek merkbaar langzamer onder zowel hoge als lage brandstofbelasting, waardoor het voor hem moeilijker was om de ideale setup voor zijn SF-26 te vinden. Desondanks hebben de Ferrari-coureurs, gebaseerd op wat we tot nu toe hebben gezien, ongetwijfeld een auto die in staat is tot een serieuze uitdaging in zowel de kwalificatie als de Grand Prix op zondag.
