De Grand Prix van São Paulo van afgelopen weekend bracht de herinnering aan Ayrton Senna weer tot leven. Meer dan dertig jaar na zijn dood blijven de verhalen over de drievoudig wereldkampioen levendig. Weinig mensen kunnen deze anekdotes zo krachtig vertellen als zijn neef Bruno Senna.
In de podcast Beyond the Grid interviewt Tom Clarkson de voormalig Formule 1-coureur Bruno Senna, die zelf van 2010 tot en met 2012 actief was in de hoogste klasse van de autosport. Tijdens hun gesprek over de nalatenschap van Ayrton benadrukt Bruno dat zijn oom dankzij zijn unieke mentaliteit een ware kampioen werd.
Ayrton Senna ontwikkelde zich volledig zelfstandig. “Toen hij in een kart stapte, was hij meteen snel”, herinnert Bruno zich. “Hij vertelde me een verhaal over hoe hij op Interlagos racete tegen oudere jongens. Hij versloeg die jongens en won een paar races.”
Racen in de regen was echter een ander verhaal voor de jonge Ayrton. “Toen hij voor het eerst in de regen racete, werd hij door die andere jongens gemakkelijk verslagen. Hij spinde en wist niet wat hij moest doen”, aldus Bruno.
Zijn reactie was echter niet om een hekel te krijgen aan regenraces. “Zijn reactie was om elke keer als het regende te gaan oefenen, zelfs als hij niet naar het circuit ging. Hij ging gewoon naar een parkeerplaats en begon te rijden.”
Bruno Senna ziet dit als kenmerkend voor de instelling van de jonge coureur die zou uitgroeien tot een drievoudig wereldkampioen. “Hij had al van jongs af aan de mentaliteit om iedereen te verslaan”, legt Bruno uit.
“Tegenwoordig krijgen jongeren begeleiding op het gebied van sportpsychologie en dergelijke. Bij hem ging dat op een natuurlijke manier. Het is net als bij Kimi Antonelli, die op en naast de baan ook alles deed om zich voor te bereiden op de Formule 1.”
De familie Senna verwachtte op een bepaalde manier wel dat Bruno ook zou gaan racen. “Mijn grootvader zette me op mijn vijfde in een kart. Toen ik vier was, reed ik al met cage buggies op de boerderij”, vertelt Bruno.
Hij benadrukt dat racen voor hem altijd puur plezier was, geen verplichting. “Ik deed het omdat ik het wilde, niet omdat het moest. We hebben de banden van de karts van destijds nog steeds. Het was helemaal geen verplichting voor mij.”
Bruno herinnert zich nog goed dat hij samen met Ayrton ging racen wanneer zijn oom thuis was. “Ayrton duwde me soms van de baan en dergelijke”, lacht Bruno. Tom Clarkson kon zijn oren niet geloven bij deze anekdote.
“Ayrton duwde je van de baan?” vroeg Tom Clarkson verbaasd. Bruno lachte en knikte bevestigend. “Ja, absoluut! Hij probeerde me te leren hoe je moet racen. Hij reed aan de binnenkant en verdedigde zijn positie. Hij dwong me om buitenom te gaan. Als ik dat dan deed, duwde hij me van de baan om me te leren dat je niet buitenom kunt gaan bij iemand als hij. Die les heb ik toen niet geleerd.”
Clarkson moest lachen na het horen van die anekdote. “Het is bijna alsof ik Max Verstappen hoor praten”, merkte hij op. Van Verstappen is inderdaad bekend dat hij geen cadeautjes uitdeelt wanneer iemand hem buitenom probeert in te halen.
De Nederlander eist dan de binnenkant op en beperkt indien nodig de ruimte aan de buitenkant. Zelf valt Verstappen juist heel graag buitenom aan. Door later te remmen, kan hij sneller weer op het gas gaan en zo zijn tegenstander bij het uitkomen van de bocht buitenom inhalen.
