George Russell heeft in Baku zijn derde overwinning van het Formule 1-seizoen 2026 behaald. De Mercedes-coureur hield Max Verstappen knap achter zich en pakte zijn eerste zege sinds de Grand Prix van Oostenrijk in juni. Isack Hadjar completeerde het podium voor Red Bull, wat hun eerste dubbele podiumfinish sinds 2024 betekende.
Russell leek dit weekend weer de George Russell van weleer. Na een moeizame start van het seizoen met de 2026-auto, heeft hij sinds de zomerstop zijn draai gevonden en zijn zelfvertrouwen geleidelijk opgebouwd. Zijn verdediging tegen Verstappen in de slotronden was meesterlijk.
De manier waarop Russell de aanvallen van Verstappen afsloeg, snel op de juiste plekken en volkomen koelbloedig, maakte dit tot het meest meeslepende en lonende racegedeelte van het hele seizoen. Het bewees dat een geweldige race niet per se een inhaalfeest hoeft te zijn.
Russell ruikt nu bloed en zal Kimi Antonelli voor het eerst dit seizoen serieus onder druk zetten. Hij heeft zelf nog een gridstraf te incasseren, maar zal de komende weken de retoriek hanteren dat hij niets te verliezen heeft. De impliciete boodschap is duidelijk: Antonelli heeft alles te verliezen.
De beslissing van Mercedes om Kimi Antonelli’s motorstraf in Monza te nemen, was op zijn zachtst gezegd ‘curieus’. Het team benadrukte dat Monza ideaal was om een gridstraf uit te zitten, gezien de lay-out die de beste kans bood om posities terug te winnen. Antonelli bewees dit door vanaf de negentiende plek te winnen.
Er was echter ook een emotionele reden voor de keuze voor Monza. Mercedes sprak meermaals over het wegnemen van de druk bij Antonelli tijdens zijn thuisrace, het circuit waar zijn F1-oefendebuut in 2024 na tien minuten in de vangrail eindigde. Maar welke druk?
In een seizoen waarin alles wat Antonelli aanraakte in goud veranderde, waarom hem dan de kans op de kroon van een thuiszege ontzeggen? De vraag blijft of al het gepraat over druk een stilzwijgende erkenning was dat Kimi de komende maanden met steeds grotere zorg moet worden begeleid, nu hij een eerste wereldtitel nadert.
Zijn er binnen Mercedes zorgen dat de ‘spoken’ die zijn debuutseizoen in 2025 ontspoorden, plotseling kunnen terugkeren nu hij dichter bij de titel komt? George Russell wachtte sinds maart op het opnieuw opduiken van die oude kwetsbaarheden van Antonelli, en in Baku kreeg hij het eindelijk te zien toen Kimi in het eerste deel van de kwalificatie de binnenste vangrail raakte in bocht 1.
De indrukwekkende aard van Antonelli’s herstel naar de vijfde plaats op racedag, beheerst, verstandig en risicoloos, gaf aan dat er geen ‘kater’ van dit weekend zou moeten zijn. Toch ligt de nadruk nu op de mensen om Antonelli heen om ervoor te zorgen dat één fout niet tot een andere leidt.
Moeten we nog steeds de oude discussie voeren over Max Verstappen, Red Bull en teamorders? Na al die tijd? Max maakte zijn standpunt vier jaar geleden in Brazilië overduidelijk: “Jullie vragen me dat niet nog een keer, oké? Zijn we daar duidelijk over?”
Al bijna tien jaar draait de wereld van Red Bull om Verstappen. Een extra plek in de Grand Prix van Azerbeidzjan 2026, zonder kampioenschap op het spel en met George Russell die op dat moment in de verte verdween, zou daar niets aan veranderen. Red Bull zou Max alleen maar tegenwerken door hem te vragen plaats te maken voor een teamgenoot.
Dit is geen gevecht dat de moeite waard is om te beginnen, tenzij er zeer uitzonderlijke omstandigheden zijn. Het bleek een geïnspireerde beslissing van Red Bull op zaterdag, door vast te houden aan hun standpunt, zelfs toen de wereld schreeuwde om Isack Hadjar door te laten. Toen het moment kwam om toe te slaan, door de Safety Car na het ongeluk van Alex Albon, was het team klaar.
Verstappen stond vooraan in de rij voor de dubbele pitstop en er was geen noodzaak om de ’tweede’ auto onhandig uit de weg te schuiven voor de herstart. Plotseling reed Verstappen op de snellere zachte band, die Hadjar eerder zo snel maakte, en had hij alleen Russell nog voor zich.
Deze episode zal ongetwijfeld worden aangehaald als nog meer bewijs van Red Bulls voorkeursbehandeling voor Max, alsof het onverstandig of zwak leiderschap is van Laurent Mekies. In plaats daarvan is het een verheven positie, niet anders dan de allesbepalende invloed van Michael Schumacher bij Ferrari, die Verstappen heeft verdiend met zijn jarenlange succes.
Een team zal instinctief altijd de kant kiezen van de coureur die het hoogste potentieel biedt, zelfs op dagen zoals zaterdag, wanneer het bewijs van hun eigen ogen sterk, maar cruciaal, slechts tijdelijk, anders suggereert. Red Bulls ogen waren niet gericht op het uitdagen van Piastri voor de tweede plaats, maar op het positioneren om Russell uit te dagen voor de overwinning als de kans zich voordeed.
En hoe pakte het uit in Baku? Verstappen kwam een paar meter tekort voor Red Bulls eerste overwinning van het seizoen. Het was echter wel een overwinning op een andere manier: een triomf voor het hanteren van een langetermijnvisie in plaats van impulsieve beslissingen te nemen.
Isack Hadjar nam een hele maand vrij vanwege een pijnlijke pols, wat sommigen als overdreven beschouwen. Een andere kijk is dat Hadjars weigering om te haasten een teken is van volwassenheid die zijn leeftijd ver te boven gaat. Na zijn ongeluk in de zomerstop sprak hij met MotoGP-kampioen Marc Marquez, die zelf geen onbekende is met polsblessures.
Hadjar voelde geen verleiding om zijn herstel te versnellen. Te vroeg terugkeren en het risico lopen op langdurige en potentieel carrièrebeperkende schade, was absoluut uitgesloten. In de vroege dagen van een carrière die nog meer dan tien jaar kan duren, zullen het missen van Zandvoort, Monza en Madrid een kleine prijs blijken te zijn.
Niet elke coureur zou het zo zien, vooral niet binnen het Red Bull-systeem, waar elke coureur permanent wanhopig is om zichzelf te bewijzen. Maar dat is het punt met Hadjar: er is geen wanhoop om zichzelf te bewijzen. Hij voelt zich opmerkelijk comfortabel in zijn eigen vel voor iemand die zo jong is.
Voor iemand die, althans voor de buitenwereld, eigenlijk nog veel te bewijzen heeft. De verleiding is om te zeggen dat hij een stil zelfvertrouwen heeft. Behalve dat hij, op zijn eigen ingetogen manier, behoorlijk luid is in het uiten ervan. Het nieuws van zijn terugkeer in Baku werd 24 uur later gevolgd door de aankondiging dat hij voor het seizoen 2027 een Red Bull-coureur zal blijven, nadat hij de ‘Max Verstappen Stresstest’ heeft doorstaan.
Gevraagd op een persconferentie de volgende dag of hij ooit zorgen had dat hij niet zou worden behouden, was Hadjar briljant bot: nee. Hij was niet echt geïnteresseerd in contractbesprekingen. Alles wat hij weet, is dat als hij goed genoeg presteert, de rest vanzelf komt. En hij weet dat hij in 2026 goed genoeg heeft gepresteerd, dus waar moest hij zich zorgen over maken? Moeilijk om daar tegenin te gaan.
Andere coureurs zijn eerder bij Red Bull binnengestapt, met de juiste woorden over hoe onmogelijk het is om Max te verslaan, laat staan te evenaren. Maar hoeveel hebben het echt geloofd? Niet veel. En hun carrières stierven al snel in het proberen. De sleutel tot Hadjars overleven tot nu toe? Acceptatie.
Acceptatie dat hij ergens aan de voet van de berg begint en zijn taak simpelweg is om zo ver mogelijk omhoog te klimmen. Zal hij ooit Verstappen op de top vergezellen? Misschien niet. Maar in dit tempo zal hij onderweg een paar lichamen passeren.
Bijna elke wereldkampioen die de afgelopen twee decennia voor Ferrari reed, bereikte op een bepaald moment een kruispunt. Een moment waarop ze besloten om samen te winnen, of elkaar uit elkaar te scheuren. Neem Fernando Alonso, die het team nooit kon vergeven dat het hem in 2010 het wereldkampioenschap kostte.
Hoe anders zijn Ferrari-carrière had kunnen zijn als Fernando dat ene punt net over de streep had getrokken. Zie ook Sebastian Vettel, wiens relatie met Ferrari niet meer hetzelfde was nadat hij in 2016 publiekelijk werd geïnstrueerd zich alleen op het rijden te concentreren door het regime van Maurizio Arrivabene en Sergio Marchionne.
Pas toen Charles Leclerc kwam en in 2019/20 het hart van het team van hem stal, realiseerde Vettel zich dat zijn ambitie om de titel met Ferrari te winnen buiten zijn bereik lag. En wat verbindt Alonso en Vettel weer? Ah, ja: het waren de twee namen die Lewis Hamilton vorig jaar noemde toen hij zwoer de cyclus van gevestigde wereldkampioenen die er niet in slagen de titel met Ferrari te winnen, te doorbreken.
Heeft Lewis, bijna zonder het te beseffen, zijn eigen kruispunt bereikt in Maranello? Is de relatie tussen hen recentelijk zo veranderd dat het moeilijk zal zijn om deze nog te redden? Zoals opgemerkt in de conclusies van de Grand Prix van Spanje, lijkt Hamiltons huidige frustratie met het team voort te komen uit een fundamentele mismatch tussen verwachtingen en realiteit in de zomer van 2026.
Hamilton leek te geloven dat een achtste kampioenschap binnen handbereik was na zijn eerste overwinning voor Ferrari in Barcelona in juni. Niet lang daarna realiseerde hij zich dat Ferrari nog niet is uitgerust om dit te leveren, iets waar hij moeite mee heeft gehad naarmate het jaar vorderde en zijn titelhoop geleidelijk vervaagde.
Een paar maanden voordat hij 42 wordt, heeft hij geen tijd om te wachten tot Ferrari het eindelijk goed doet. Hij heeft de auto, de upgrades, de communicatie en de uitvoering nodig, en hij heeft het allemaal nu nodig. Wie zegt immers dat de geur van een titelkans hem na dit seizoen nog eens zal toewaaien?
Met elke emotionele uitbarsting naar de media en elk passief-agressief teamradiobericht maakt Lewis de zaken echter alleen maar erger. Ga je publiekelijk de strijd aan met Ferrari, dan ga je de strijd aan met een hele natie, klaar en wachtend om de eer van het steigerende paard te verdedigen.
Elke race sinds de zomerstop, of het nu zijn excuses waren voor zijn opmerkingen in Zandvoort, zijn onflatteuze vergelijking met Mercedes in Monza of zijn aanvankelijke weigering om te stoppen met een beschadigde auto in Madrid, bracht iets nieuws. Dit keer voelt het anders, venijniger, dan de vele ongemakkelijke momenten van 2025.
Die konden meestal worden toegeschreven aan een botsing van culturen en een fundamenteel gebrek aan cohesie tussen een nieuw aangetrokken coureur en zijn onbekende race-engineer. In plaats daarvan lijken Hamiltons recente klachten geworteld in een Alonso-achtige wrok dat Ferrari een kans heeft verspeeld die, althans in zijn ogen, recht voor hen lag. Er is hier niet veel geduld meer over.
Er is niet veel provocatie nodig om Hamiltons frustratie naar boven te laten komen. En zoals de geschiedenis ons leert, zodra die scheuren ontstaan tussen een coureur en een team, vooral dit team, is het moeilijk om ze weer te dichten. Zelfs in een weekend waarin Ferrari in Baku ver achterbleef, waren diezelfde spanningen duidelijk in een onuitgezonden teamradio-uitwisseling tijdens de kwalificatie.
Gefrustreerd doordat de pitmuur niet reageerde op zijn verzoek om informatie, gaf Lewis het uiteindelijk op en vertelde het team dat hij in plaats daarvan op een van de televisieschermen rond het circuit zou kijken. De volledige uitwisseling verliep als volgt:
Hamilton: “Ik heb niemand voor me.” Ferrari: “Russell is 30 seconden voor.” Hamilton: “Wat moet ik doen? Ik heb niemand voor me. Hoe ver lig ik achter, alsjeblieft? Geef me een update.” Ferrari: “We zijn P7.” Hamilton: “Oké. Hoe… oh, maak je geen zorgen. Ik kijk wel op de tv.”
Het zou amusant zijn, ware het niet zo pijnlijk om naar te luisteren. Om het punt van Monza te herhalen: dit zal niet goed aflopen.
Lando Norris heeft een geschiedenis van emotionele opmerkingen naar de media na een frustrerende race. Men herinnert zich misschien dat Lando na zijn aanvaring met Max Verstappen tijdens de Grand Prix van Oostenrijk in 2024 stampvoette en de wereld vertelde dat hij geen vrienden meer met hem zou zijn, tenzij Max zijn excuses aanbood.
Een paar dagen later op Silverstone was het een schuchtere Norris die toegaf dat hij nu geen reden meer zag voor Verstappen om zijn excuses aan te bieden. Verwacht dat de vrede opnieuw zal uitbreken op de speelplaats voor de Grand Prix van Maleisië volgend weekend.
Als Romain Grosjeans waanzinnige actie aan het begin van de Grand Prix van België in 2012 de lat legde voor directe één-race-schorsingen in de moderne Formule 1, dan valt Colapinto’s concentratieverlies bij de herstart in Baku daar ver onder. En Franco zou kunnen merken dat wanneer Flavio Briatore en Steve Nielsen klaar met hem zijn, hij genoeg heeft geleden.
Colapinto mag zichzelf gelukkig prijzen dat hij al veilig is voor volgend seizoen, nadat hij vorige maand een verlenging van zijn Alpine-contract tekende. Ondanks de stappen die hij in 2026 heeft gezet (drie keer dit seizoen eindigde hij binnen de top zeven), heeft het grootste deel van zijn Alpine-carrière op wankele grond gestaan.
Elke pretentie dat Briatore de deal van de eeuw had gesloten met de komst van Colapinto van Williams, werd binnen een paar races na zijn vervanging van Jack Doohan vorig seizoen aan flarden geblazen. Herinner u ook dat hij vorig jaar in Austin publiekelijk werd berispt door Nielsen omdat hij teamorders negeerde en Pierre Gasly inhaalde.
Het uitschakelen van zijn teamgenoot in Baku, toen Alpine op koers lag voor punten met beide auto’s, zal hem niet verder geliefd maken bij het team. Vooral niet in een tijd dat Alpine vecht om de punten terug te winnen die verloren gingen door Gasly’s geschrapte podiumfinish in Monaco.
Het is altijd veelzeggend wanneer iemand van Norris’ statuur, de regerend wereldkampioen niet minder, zich gesterkt voelt om zo persoonlijk en respectloos te spreken over een mede-coureur. Men vermoedt dat hij niet de enige is met een lage mening over Colapinto’s capaciteiten.
