Al bijna twee jaar wordt Ferrari aangespoord om de wijsheid van Lewis Hamilton te omarmen. Men gelooft dat dit de sleutel is om de twintig jaar durende titel droogte te doorbreken.
Echter, de mislukte strategie tijdens de Grand Prix van Singapore toonde aan dat Hamilton ook niet alle antwoorden heeft. Dit was bovendien een teken van afnemend vertrouwen tussen team en coureur.
Sinds Lewis Hamilton begin 2025 bij Ferrari kwam, heeft een wijdverbreide misvatting postgevat die als feit wordt behandeld. Dit is overal te zien op sociale media en in commentaarsecties.
De redenering luidt dat omdat Hamilton zeven wereldkampioenschappen heeft gewonnen en Ferrari al twee decennia geen titel, het team simpelweg naar hem moet luisteren.
Immers, als er iemand in de Formule 1 is die weet hoe je een titel wint, dan is het Lewis Hamilton wel. Tot op zekere hoogte heeft dit argument ook zijn verdiensten.
Zoek je advies over hoe je banden beheert over de laatste 25 ronden op een hete middag in Barcelona? Dan is Hamilton de juiste man. Ook bij een opdrogende baan is hij de expert.
Hij heeft het gevoel en de touch om de overgang van regenbanden naar slicks te maken, zonder een tussenstop voor intermediates. Daarin is hij onovertroffen.
Maar als het gaat om de fundamenten van het bouwen van een team, om een organisator te zijn? Of om de persoonlijkheid, de mensenkennis en het charisma te hebben om een team bij de kladden te grijpen?
En het vervolgens naar een hoger niveau te tillen? Laten we eerlijk zijn: we hebben het hier niet over Michael Schumacher of Jackie Stewart. Dat is een cruciaal verschil.
Alleen omdat Hamilton een enorm bekwame coureur is, in veel ogen de beste ooit, maakt hem dat niet automatisch een effectieve teambouwer. Dat viel nooit binnen zijn takenpakket.
Bij McLaren en Mercedes was hij effectief de gewaardeerde schakel in een uitzonderlijk goed geoliede machine. Zijn rol was anders dan nu bij Ferrari.
Ferrari in 2026 is niet van dat niveau, wat Hamilton wellicht heeft geïnspireerd om een rol op zich te nemen die hem niet van nature ligt. Dit is een nieuwe uitdaging.
Er is een duidelijk onderscheid tussen een sleutelrol spelen in een succesvol team en verantwoordelijk zijn voor het vormgeven ervan. Dat is een andere discipline.
Ondanks alles wat hij in de F1 heeft bereikt, is de hands-on leiderschapsrol die hij sinds zijn komst bij Ferrari probeert te omarmen, een nieuwe ervaring voor hem.
Vaak lijkt hij slechts de rol te spelen van wat hij denkt, of wat hem is voorgehouden, dat een succesvolle Ferrari-coureur zou moeten zijn. Dit leidt tot frictie.
Geen wonder dan ook dat de relatie tussen team en coureur soms zo ongemakkelijk is geweest. Er is een duidelijke spanning voelbaar.
Detecteert iemand hier de aanhoudende invloed van die grote bemoeial Sebastian Vettel? Hij was een regelmatige bron van advies voor Hamilton vóór zijn overstap van Mercedes.
Ook Vettel probeerde Ferrari naar zijn beeld te vormen, met beperkt succes en zonder de middelen of zelfs de autoriteit om dit te doen. Een vergelijkbare situatie.
Het is gemakkelijk om problemen aan te wijzen, en Hamilton is daar de afgelopen weken erg goed in geweest. Maar het aanbieden van oplossingen is een ander verhaal.
Nadat hij de beslissingen van Ferrari meedogenloos had bekritiseerd sinds de zomerstop, was het bijna verfrissend om Hamilton zijn handen in Singapore te zien opsteken.
Dit gebeurde tweemaal tijdens een weekend dat onder zijn potentieel bleef. Eerst gaf hij na de sprintkwalificatie op vrijdag toe dat zijn keuze van het runplan verkeerd was.
Daarna, na de geblokte vlag op zondag, kwam er een verontschuldiging via de teamradio voor een strategie die uiteindelijk averechts werkte. Hij nam de verantwoordelijkheid.
Hamilton zei: “Sorry, jongens, ik heb jullie vandaag in de steek gelaten met die strategie. Het was mijn beslissing.”
Het is waar dat Ferrari niet alle antwoorden heeft. Maar de rol van Hamilton als teambouwer is niet zo vanzelfsprekend als vaak wordt gedacht.
