Charles Leclerc heeft de eerste twee vrije trainingen voor de Grand Prix van Mexico afgesloten als snelste. De Ferrari-coureur leek daarmee het te kloppen team in Mexico-Stad, maar de data vertelt een genuanceerder verhaal. De marge blijkt kleiner dan de tijden doen vermoeden.
Telemetrie-analyse onthult hoe de ijle lucht op grote hoogte de pikorde heeft beïnvloed. Zoals vaker dit seizoen kende Ferrari een zeer sterke vrijdag in Mexico. Leclerc oogde oprecht razendsnel tijdens beide sessies.
Hoewel FP1 veel rookie-coureurs bevatte, wat directe vergelijkingen bemoeilijkte, gaven Leclerc en Antonelli inzicht in de strategische ontwikkeling van hun teams. Ferrari bleek competitief op de rechte stukken.
Deze prestatie moet met een korreltje zout worden genomen, aangezien een dergelijk voordeel op de rechte stukken dit seizoen vaker verdween in de kwalificatie. De omstandigheden zijn hier echter anders.
De extreme hoogte vermindert de aerodynamische weerstand aanzienlijk, maar legt een zwaardere belasting op de turbocharger. De balans tussen deze twee is cruciaal. Ferrari’s voordeel ligt in een iets kleinere turbo.
Een grafiek toont dat Leclerc en Antonelli vergelijkbare snelheden haalden op het lange rechte stuk. Leclerc verloor echter terrein op de daaropvolgende rechte stukken, wat duidt op een tactische aanpak.
Het lijkt erop dat Ferrari in Mexico tactisch de meeste elektrische energie inzet op het lange rechte stuk. Dit om snellere auto’s te verdedigen en batterijreserves te sparen voor de krappere secties.
Daar is inhalen veel moeilijker en presteert hun auto uitstekend. Leclerc was uitzonderlijk snel in de openingssequentie van bochten 1, 2 en 3.
Hoewel hij tijd verloor tussen bocht 3 en 4, bouwde hij gestaag een comfortabele marge op gedurende de rest van de ronde. FP2 onthulde echter de ware competitieve orde.
De baan werd sneller, teams pushten harder en de rookie-coureurs waren verdwenen. Leclerc bleef de snelste, maar McLaren ontpopte zich als een onverwachte bedreiging.
Lando Norris nestelde zich slechts een tiende van een seconde achter de benchmark van de Monegask. Data-analyse toont aan dat Leclerc zijn voordeel opbouwt aan het begin van sector 2.
Aan het begin van de ronde deelden Leclerc, Norris en Russell, die de derde tijd noteerde, een identieke topsnelheid van 350 km/u op het start-finish rechte stuk. Zo’n gelijke spreiding is zeldzaam.
Dit wordt opnieuw verklaard door de ijle lucht, waardoor auto’s sneller hoge eindsnelheden kunnen bereiken. Norris was langzamer door de eerste drie bochten.
Hij maakte dat tekort echter goed met een agressiever inzetprofiel tussen bocht 3 en 4. Vanaf daar creëerde de Ferrari-coureur een voordeel in de langzame bochten van de middensector.
Net als vorig weekend excelleert de SF-26 in langzame bochten dankzij een zeer gebalanceerde afstelling. Ook toonde de auto een agressievere benadering van kerbs door een zachtere ophanging.
Dit helpt de tractie in langzame bochten, wat cruciaal zal zijn voor het beheer van de achteras-temperaturen tijdens de race. Mercedes mist deze eigenschap.
Zij kozen in plaats daarvan voor een stijvere achterwielophanging. Hoewel dit helpt de auto sneller te roteren in langzame bochten om onderstuur tegen te gaan, kan het riskant zijn tijdens lange stints.
Tussen bocht 6 en 7 betaalde Ferrari de prijs voor hun eerdere agressieve energie-inzet. Alle drie de coureurs lagen na dat rechte stuk vrijwel nek-aan-nek.
Waar Leclerc echter zijn voorsprong herwon, was in bocht 12, een zware remzone. Dit benadrukt een andere kracht van de rode auto: de remprestaties.
Data toont aan dat Leclerc later remde dan zijn rivalen in zowel bocht 1 als bocht 12. Hij pakte op elk punt cruciale tijdwinst.
Gecombineerd met een uitstekende run door de ultra-langzame stadionsectie, zette hij de benchmark voor het veld. Het blijft afwachten hoe de competitieve balans zal verschuiven in de kwalificatie.
FP2 toonde ook aan dat inhalen moeilijk zal blijken. Dit legt een premium op de kwalificatiepositie en de racesnelheid, waar bandentemperatuurbeheer cruciaal zal zijn.
Interessant genoeg voerden Norris, Verstappen en Russell hun racesimulaties uit op zachte banden. Antonelli, Leclerc en Hadjar reden op mediums, maar hun algehele tempo leek opmerkelijk vergelijkbaar.
Wat gemiddelde rondetijden betreft, was Norris net iets sneller dan Verstappen, die kleine problemen ondervond met zijn kwalificatietempo. Bandendegradatie leek over de hele linie gelijkmatig.
Geen enkel team viel op als uitzonderlijk sterk of bijzonder slecht op lange runs. Dit suggereert dat zachte en medium compounds waarschijnlijk de strategische basis zullen vormen voor de Grand Prix.
De belangrijkste conclusie is echter hoe dicht het veld bij elkaar zit. Gezien verdere prestatieverbeteringen van FP2 naar FP3, lijkt vrijwel iedereen mee te strijden om de overwinning in Mexico-Stad, wat een spannende rest van het weekend belooft.
