George Russell koestert nog altijd scherpe herinneringen aan de race waarin zijn eerste grote kans in de Formule 1 op bizarre wijze uit zijn handen glipte. De Brit kreeg destijds bij Mercedes plots de mogelijkheid om vooraan mee te doen, maar zag een potentiële overwinning verdwijnen door een reeks incidenten. Hij vertelt dat hij er van tevoren al littekens aan overhield.
De problemen begonnen met een pijnlijke fout van Mercedes tijdens een safety car-situatie. “Toen ik de pits in kwam, monteerde het team helaas de banden van mijn teamgenoot op mijn auto”, aldus Russell. Hij benadrukt dat dit niet is toegestaan.
Door deze fout moest hij opnieuw naar binnen om alsnog zijn eigen banden te krijgen, met alle gevolgen van dien. Russell kreeg deze kans bij het team van Mercedes in 2020.
De dubbele pitstop kostte Russell veel posities, terwijl hij op dat moment juist op koers lag voor een topresultaat. “Ik moest dus nog een ronde rijden en opnieuw mijn eigen banden op de auto laten zetten”, legt hij uit. Hij schat dat hij op dat moment ongeveer zevende lag.
Sergio Pérez reed op dat moment aan de leiding, maar Russell had het gevoel dat hij nog altijd kans maakte op de overwinning. De Mercedes-coureur kwam na de fout sterk terug en reed opnieuw richting de kop van het veld. “We kwamen terug naar de tweede plaats”, zegt hij, en voegt toe: “We waren de leider aan het inhalen, en dat was Pérez.”
Russell kreeg vervolgens opnieuw een klap te verwerken. Net toen hij de race alsnog naar zich toe leek te trekken, liep hij een lekke band op. “Waarschijnlijk kwam dat door een stuk debris van die eerdere crash”, vertelt hij.
Daardoor verdween de kans op een sprookjesachtige afloop alsnog. “Het was dus niet het sprookjeseinde dat het had kunnen zijn”, concludeert Russell.
Mercedes zag Russell ondanks alles een bijzonder sterke indruk maken. Zelf voelde de Brit dat ook zo, al overheersten direct na afloop vooral frustratie en leegte. “Het was een superspeciaal weekend”, zegt hij. “Ik denk dat ik aan mezelf en aan iedereen heb bewezen dat ik het kon.”
Juist daarom deed het zo veel pijn dat de uitslag niet weerspiegelde wat hij had laten zien. Russell herinnert zich vooral hoeveel emoties er tegelijk door hem heen gingen. Na de race zat hij uitgeput langs de baan, zichtbaar aangeslagen. “Er waren te veel verschillende emoties die ik voelde”, vertelt hij.
“Dit was mijn eerste echte kans. Ik had tot dat moment in mijn hele Formule 1-carrière nog niet eens een punt gescoord.” Russell rijdt inmiddels bij Mercedes, en Williams speelde daarin volgens hem een grote rol.
De Brit reed daarvoor voor een team dat simpelweg niet competitief genoeg was om regelmatig voor punten te vechten. “Zoals ik al zei, waren we zo langzaam bij Williams”, legt hij uit. Daardoor voelde zijn kans bij Mercedes nog groter, omdat hij voor het eerst materiaal had waarmee hij echt kon winnen.
Russell wist hoe dicht hij bij die eerste zege was gekomen. Dat maakte de afloop extra pijnlijk. “Ik lag op koers om de race te winnen”, zegt hij. “Daarna lag ik op koers om de race opnieuw te winnen, en toen werd alles me afgenomen.”
Toch besefte hij ook dat zijn optreden iets had veranderd. “Ik wist dat wat ik in die race had laten zien waarschijnlijk genoeg was om mijn toekomst bij dit team veilig te stellen.”
Russell hield littekens over aan dit weekend, ook fysiek. Mercedes bood hem die kans in een auto waarin hij fysiek nauwelijks paste. De Brit moest zich aanpassen, zonder excuses te kunnen maken. “Het was mijn moment”, vertelt hij.
“Ik heb nog steeds de littekens op mijn heupen.”
Daarmee onderstreept hij hoe ongemakkelijk en zwaar het weekend was, nog los van de sportieve tegenslagen. Russell sprak destijds veel over de boordradio, omdat hij nauwelijks kon bevatten wat er allemaal gebeurde. “Ik praatte veel op de radio”, geeft hij toe. “Vroeger deed ik dat veel. Inmiddels heb ik geleerd om dat wat terug te schroeven.” Op dat moment begreep hij simpelweg niet hoe de race zo kon ontsporen.
Pérez bleef uiteindelijk buiten bereik nadat Russell door zijn lekke band opnieuw werd teruggeworpen. Voor Russell voelde het onwerkelijk. “We hadden die fout bij de pitstop gemaakt, dat was al helemaal niet goed”, zegt hij.
“Maar we hadden ons hersteld. We lagen op koers om minstens tweede te worden, maar waarschijnlijk nog steeds de race te winnen.” Russell had tot dat moment naar eigen zeggen nog nooit een lekke band gehad in zijn carrière.
Juist daarom kon hij de opeenstapeling van tegenslag moeilijk plaatsen. “Ik had nog nooit een lekke band gehad in mijn hele carrière”, vertelt hij. “En nu, na meer dan 150 races, weet ik niet eens zeker of ik er sindsdien nog één heb gehad.”
Formule 1 draait volgens Russell uiteindelijk om stappen zetten, ook wanneer een droom op het laatste moment wordt weggerukt. Hij verloor zijn geloof niet, omdat hij ervan overtuigd bleef dat zijn tijd zou komen. “Nee, eerlijk gezegd niet”, zegt hij. “Ik wist dat mijn moment zou komen.”
Zes jaar later kijkt hij er anders naar. “Als ik die race had gewonnen, of als de race was gelopen zoals hij liep, had dat mijn leven niet veranderd.” Russell vergelijkt zijn loopbaan met het beklimmen van een ladder.
Eerst wil je je eerste kartrace winnen, daarna je eerste kampioenschap, vervolgens doorstromen naar grotere categorieën en uiteindelijk winnen in de Formule 1. Die gemiste Mercedes-zege deed pijn, maar hij zag het niet als het einde van zijn verhaal. Het was vooral het bewijs dat hij op het hoogste niveau thuishoorde.
