Vandaag, 24 oktober, is het precies vijftig jaar geleden dat de Formule 1 getuige was van een van de meest legendarische titelbeslissingen in de geschiedenis. De Japanse Grand Prix van 1976, tussen James Hunt en Niki Lauda, staat nog altijd in het geheugen gegrift.
Deze race wordt door sommigen gezien als de ‘vergeten’ titelstrijd, maar was onderdeel van een seizoen vol drama en controverse. McLaren en Ferrari streden om de eer, met diskwalificaties en een bijna fatale crash.
Regerend wereldkampioen Niki Lauda overleefde ternauwernood een gruwelijk ongeluk en miste twee races. De titelstrijd kookte uiteindelijk neer op een zinderende confrontatie op het circuit van Fuji.
Voorafgaand aan de race had Lauda een voorsprong met 68 punten, tegenover 65 voor Hunt. In die tijd kregen alleen de top zes coureurs punten, volgens een 9-6-4-3-2-1 systeem.
Dit betekende dat als Lauda om welke reden dan ook geen punten zou scoren, Hunt minimaal als derde moest eindigen om de wereldtitel te veroveren. De spanning was om te snijden.
Op de racedag in Japan opende de hemel zich en stortregende het onophoudelijk. De extreme omstandigheden zorgden voor een vertraging en discussie onder de coureurs over het al dan niet starten van de race.
Uiteindelijk werd er gestart, maar al in de tweede ronde trok Lauda de pits in en gaf op. Hij verklaarde dat zijn leven meer waard was dan een titel, ondanks pogingen van Ferrari om hem te overtuigen.
“Mijn leven is meer waard dan een titel.”
Tweevoudig wereldkampioen Emerson Fittipaldi zou later ook opgeven vanwege de gevaarlijke omstandigheden. Lauda’s beslissing was een daad van verzet tegen de risico’s.
Hunt zette echter door en leek op weg naar een gemakkelijke overwinning. Maar toen de baan begon op te drogen, versleten zijn banden snel, wat een late pitstop noodzakelijk maakte.
Hierdoor viel hij terug naar de vijfde plaats, twee posities lager dan nodig was voor de titel. De droom leek uiteen te spatten voor de Britse coureur van McLaren.
In ronde 71 van de 73 wist Hunt echter zowel Alan Jones als Clay Regazzoni in te halen. Hij klom daarmee op naar de cruciale derde plaats, die hem de wereldtitel bezorgde.
Met slechts één punt voorsprong op Lauda, verzekerde Hunt zich van een van de meest verbazingwekkende titels ooit. Hij werd de zesde Britse wereldkampioen in de geschiedenis.
Eerdere Britse kampioenen waren Mike Hawthorn, Graham Hill, Jim Clark, John Surtees en Jackie Stewart. De race zelf werd gewonnen door Mario Andretti, die toen serieus werk maakte van F1 met Lotus.
Het grote verhaal, dat in 2013 zelfs een Hollywoodfilm (‘Rush’) zou worden, was de rivaliteit tussen Hunt en Lauda. Dit wordt beschouwd als een van de grootste in de F1-geschiedenis.
Na zijn hoogtepunt in 1976 zakte Hunt in 1977 weg, waarna Lauda zijn titel terugveroverde. Halverwege 1979 hadden beide coureurs zich teruggetrokken uit de Grand Prix-racerij.
Lauda liet zich echter in 1982 verleiden tot een comeback van vier jaar, nota bene bij McLaren. Dit resulteerde in de wereldtitel van 1984, een opmerkelijke prestatie.
Tot op de dag van vandaag is Lauda de enige coureur in de F1-geschiedenis die het wereldkampioenschap heeft gewonnen voor zowel Ferrari als McLaren, een uniek record.
