George Russell verliet haastig het circuit in Mexico-Stad, terwijl teamgenoot Kimi Antonelli en het Mercedes-team de zojuist behaalde wereldtitel vierden. Zijn afwezigheid viel op tijdens de festiviteiten.
Sportpsychologie is een fascinerend vakgebied. Om op het absolute topniveau te presteren, is een mentale kracht nodig die net zo sterk is als de fysieke vaardigheden van een atleet. Tegenslagen zijn onvermijdelijk.
Elke sporter moet deze volledig en correct verwerken voordat ze verder kunnen. Het is vergelijkbaar met een computer die crasht en een harde reset nodig heeft om weer te functioneren.
Op dit moment verwerkt George Russell de grootste tegenslag uit zijn Formule 1-carrière. Dit seizoen had het zijne moeten worden, hij was voorafgaand aan het jaar de grote favoriet voor de titel.
Mercedes voldeed aan de verwachtingen, maar hun stercoureur niet. In plaats daarvan was het de tweedejaars coureur aan de andere kant van de garage, Kimi Antonelli, die de eer opeiste.
Antonelli, die tot augustus nog een tiener was, pakte de wereldtitel. Het zal Russell niet geholpen hebben dat hij op de dag van Antonelli’s titelwinst een van zijn slechtste racedagen beleefde.
Een sterke kwalificatie, waarin hij op zaterdag slechts 0,009 seconden van poleposition verwijderd was, werd binnen enkele seconden na de start tenietgedaan. Een softwareprobleem in zijn motor stak opnieuw de kop op.
Dit probleem, dat eerder dit jaar al voor moeilijkheden zorgde, leidde tot vermogensverlies in de openingsronde. Russell viel daardoor als een steen terug in het veld.
In de chaos raakte hij de achterkant van de Red Bull van Isack Hadjar, die daardoor spinde. Dit incident leverde Russell een tijdstraf van tien seconden op.
De frustratie van Russell was zo groot dat hij, hoewel hij begon te klagen over de boordradio, zich snel bedacht. Hij zei: “Ik ga mijn mond houden.”
Wat was het nut nog, zo redeneerde hij. Hij had deze film al eerder gezien en wist dat er voor hem nooit een gelukkig einde in zat. De teleurstelling was immens.
Toen de geblokte vlag viel en Antonelli’s wereldtitel werd bevestigd, zal de pijn die Russell voelde net zo krachtig zijn geweest als de emotie van zijn teamgenoot. Mogelijk zelfs sterker.
Mensen hebben namelijk de neiging om pijn intenser te ervaren dan vreugde. Toto Wolff, teambaas van Mercedes, omschreef de Brit als “radeloos” na het vallen van de geblokte vlag.
Russell wist uiteraard al enige tijd dat dit moment eraan zat te komen. Toch bereidt dat je nooit helemaal voor op het moment dat je lot definitief bezegeld is.
Net zoals het Antonelli niet voorbereidde op de tranen die al begonnen te vloeien voordat hij de race had voltooid. Het was een emotioneel moment voor beide coureurs.
Het was dan ook mooi om te zien dat Russell tot de eersten behoorde die Antonelli feliciteerden. Dit gebeurde toen Antonelli zijn Mercedes parkeerde in het stadiongedeelte van het Autódromo Hermanos Rodríguez.
Hij ontving daar het applaus van het publiek, zijn collega’s en rivalen. Russell gaf zijn teamgenoot een knuffel en een hand, evenals Antonelli’s ouders en zus, die aanwezig waren.
Russell viel echter op door zijn afwezigheid bij zowel de media als de Mercedes-titelvieringen, die tot diep in de nacht doorgingen. Dit zorgde voor enige verbazing.
Terwijl het Mercedes-personeel zich verzamelde in de pitstraat voor teamfoto’s en het spuiten van champagne, was het jammer om te zien dat Russell ontbrak.
Als belangrijk lid van de Zilverpijlen kon hij de kracht niet vinden om deel te nemen aan de festiviteiten. Teambaas Wolff toonde zich een goede leider.
Hij deed precies wat nodig was toen verslaggevers hem ernaar vroegen: hij steunde Russells besluit. Wolff gaf een duidelijke verklaring over de situatie.
“Dat hij het mediawerk niet deed of de baan verliet, is absoluut begrijpelijk. Het zou me juist hebben verbaasd als hij was gebleven,” aldus de Oostenrijker.
Toch was dit de avond waarop Russell waarschijnlijk had moeten blijven, hoe pijnlijk het ook zou zijn geweest. Dit was immers een overwinning voor het hele team.
Het was de eerste keer sinds 2020 dat Mercedes het coureurskampioenschap won. Bovendien toont een blik op de recente geschiedenis aan dat teamgenoten doorgaans wel aanwezig zijn bij de festiviteiten.
Oscar Piastri stond bijvoorbeeld op de teamfoto’s van McLaren in Abu Dhabi, afgelopen december, nadat Lando Norris de titel had veiliggesteld. Dit is een recent voorbeeld.
Sergio Pérez nam een jaar eerder deel aan de titelvieringen van Max Verstappen in Las Vegas, hoewel hij toen geen directe rivaal was voor de overwinning. Ook dit was een teamgenoot.
Maar zelfs in 2016, na een soms bittere strijd, bleef Lewis Hamilton aanwezig voor de foto’s om Nico Rosbergs kampioenschap te markeren. Dit was een vergelijkbare situatie.
Dit keer kon Russell het niet opbrengen om te blijven. Hij besloot zichzelf de pijn te besparen, wat een respectabele keuze is. Het had echter een andere uitkomst kunnen hebben.
Het zorgde er echter voor dat Mercedes een belangrijk persoon miste, juist op het moment dat zij bevestigden weer aan de top te staan. Een gemiste kans voor de teamspirit.
