George Russell heeft in zijn Formule 1-carrière bijna alle belangrijke mijlpalen bereikt. De Brit won de Formule 3 en Formule 2 kampioenschappen in zijn juniorencarrière.
Daarna maakte hij zijn debuut in de koningsklasse van de autosport. Hij behaalde vervolgens zijn eerste punten, poleposition en podiumplaats.
Ook een Grand Prix-overwinning staat inmiddels op zijn naam. Russell heeft nu zes officiële zeges op zijn palmares staan, waaronder in Australië en Oostenrijk dit seizoen.
Ondanks deze successen is de honger van de Mercedes-coureur nog lang niet gestild. Russell heeft nog één grote stap voor ogen in zijn carrière.
Zijn ultieme doel is het winnen van het wereldkampioenschap in de Formule 1. Deze ambitie is mede gevormd door enkele bijzonder pijnlijke momenten.
Een van die momenten was zijn onverwachte invalbeurt bij Mercedes in Sakhir in 2020. Russell leek toen op weg naar zijn allereerste overwinning.
Echter, een chaotische pitstop en een daaropvolgende lekke band gooiden roet in het eten. Hij viel daardoor terug naar de negende positie.
Vier jaar later, in 2024, kwam Russell in België als winnaar over de finishlijn. De vreugde was echter van korte duur.
De Brit verloor de zege door een diskwalificatie. Zijn Mercedes-bolide bleek na afloop namelijk 1,5 kilogram te licht te zijn.
Russell kijkt nu anders naar deze gemiste Formule 1-overwinningen. Destijds voelde die eerste kans in 2020 enorm belangrijk voor hem.
Hij legde in de Significant Figures-Podcast uit hoe hij zijn carrière ziet. Het is een reeks van stappen die elkaar opvolgen.
“Je gaat steeds naar de volgende stap: het Formule 3-kampioenschap winnen, daarna Formule 2, je eerste Formule 1-test, je eerste race en vervolgens je eerste punten, poleposition, podium en overwinning.”
Op dat specifieke moment in 2020 had Russell nog geen poleposition, punten, podium of overwinning behaald. Al die mogelijkheden lagen ineens voor hem.
Het mislopen van die zege in 2020 had hem jarenlang kunnen achtervolgen. Zeker als zijn loopbaan daarna anders was verlopen.
Inmiddels kijkt Russell veel rustiger naar deze gebeurtenissen. Hij heeft sindsdien al veel van die stappen gezet.
“Als mijn carrière die zondagavond was gestopt, had dat me waarschijnlijk tot op de dag van vandaag dwarsgezeten”, stelt de Brit.
“Maar inmiddels heb ik al die stappen gezet.” Zijn officiële palmares telt nu zes Grand Prix-zeges, waaronder overwinningen in Australië en Oostenrijk eerder dit seizoen.
Russell rekent ook zijn verloren overwinning in België mee. Dit als voorbeeld van waarom individuele resultaten minder belangrijk zijn geworden.
In 2024 versloeg hij Lewis Hamilton op de baan met een gewaagde eenstopper. Na afloop werd hij echter uit de uitslag geschrapt.
“Misschien hadden het zeven overwinningen moeten zijn, misschien acht. Of zes, acht, twee of twaalf. Uiteindelijk maakt dat voor mij niet zoveel uit, want mijn volgende stap is het winnen van een wereldkampioenschap.”
Deze houding helpt Russell ook om te gaan met tegenslagen in 2026. Tijdens de Grand Prix van Canada reed hij aan de leiding toen zijn Mercedes in ronde dertig stilviel met een probleem aan de power unit.
Teamgenoot Kimi Antonelli profiteerde van de situatie en won de race. Russell bleef daardoor met lege handen achter.
Mercedes stelde later vast wat de technische oorzaak van de uitvalbeurt was. Russell herkent de situatie van eerder dit jaar.
Hij heeft een vergelijkbare situatie meegemaakt, zo vertelt hij. Zijn emoties zijn tegenwoordig anders dan voorheen.
“Ik heb dit jaar eigenlijk een vergelijkbare situatie meegemaakt. Als ik terugdenk aan Canada, waar ik de race leidde en de motor ermee ophield, voelde dat heel vergelijkbaar. Alleen zijn mijn emoties tegenwoordig anders, omdat ik beter besef dat iedereen er alles aan doet om te winnen.”
De teleurstelling is echter niet verdwenen bij de coureur. Russell was direct na zijn uitvalbeurt zichtbaar woedend.
Hij gooide zijn hoofdsteun uit de auto, waarvoor hij later excuses aanbood. Toch probeert hij zulke momenten sneller te accepteren.
“Misschien gaf ik vroeger niemand persoonlijk de schuld, maar je geeft wel de situatie de schuld. Dat is moeilijk te accepteren. Alleen gebeurt dit in iedere sport en krijgt iedere atleet er op een bepaald moment mee te maken.”
Volgens Russell wordt een Formule 1-coureur vooral beoordeeld op zijn reactie. Het gaat erom hoe je terugkomt na klappen.
“Het gaat erom hoe je ervan terugkomt”, benadrukt hij. “Wij hebben geluk dat we geen olympische sporters zijn.”
Zij krijgen eens in de vier jaar hun grote moment. Wij hebben daarentegen 24 kansen per jaar om te presteren.
Als je een verschrikkelijke race hebt door iets waar je niets aan kunt doen, moet je de volgende race alweer presteren. Je wordt beoordeeld over een heel kampioenschap.
Russell vergelijkt zijn carrière daarom met een ladder, waarbij hij telkens de volgende trede probeert te bereiken. Een definitieve top bestaat volgens hem nauwelijks.
Zelfs een wereldtitel zou onmiddellijk een nieuw doel opleveren voor de ambitieuze coureur. De ladder is oneindig.
Russell benadrukt zijn oneindige ambitie. “Ik kijk altijd naar de volgende stap, want volgens mij is die ladder oneindig”, zegt hij.
Daarbij wijst hij naar Lewis Hamilton als voorbeeld. “Lewis is voor mij de beste Formule 1-coureur aller tijden en zelfs hij klimt nog altijd verder.”
