In maart, op een zonnige dag rond het Albert Park Lake in Melbourne, straalde George Russell van zelfvertrouwen. De Mercedes-coureur, destijds de grote favoriet, leek klaar om te profiteren van de snelste auto op de grid.
Drie maanden nadat zijn vriend en rivaal Lando Norris zijn eerste Formule 1-wereldtitel met McLaren had veroverd, was het nu de beurt aan de interne ster van Mercedes. ‘Ik weet wat ik moet doen,’ verklaarde Russell vastberaden. ‘En ik voel me mentaal sterker dan ooit tevoren.’
Drie dagen later reed Russell naar een overtuigende overwinning in de openingsrace in Australië. Over de teamradio riep hij, met een knipoog naar Borat: ‘Heel mooi, heel mooooi. Ik hou van deze auto.’
Die scène, die uitbundigheid en het gevoel dat 2026 een makkie zou worden, voelen nu als een eeuwigheid geleden. In de dertien races sindsdien heeft Russell slechts één Grand Prix gewonnen, in Oostenrijk in juni.
Zijn twintigjarige Mercedes-teamgenoot Andrea Kimi Antonelli heeft daarentegen al acht overwinningen op zijn naam staan. Zijn eerste zege behaalde hij al in de tweede ronde in China, wat een schril contrast vormt.
Misschien wel de meest opvallende en tegelijkertijd meest vernietigende statistiek voor team Russell is dat Antonelli’s acht overwinningen dit jaar, na zijn laatste zege in Madrid twee weken geleden, nu hoger zijn dan Russells totale carrière-aantal van zeven Grand Prix-overwinningen.
Al met al zijn het zware zes maanden geweest voor de Brit. ‘Ik heb dit seizoen al een paar keer gezegd: er zijn te veel momenten geweest dat ik situaties moest verwerken,’ vertelde Russell aan de media in Madrid.
‘Ik heb een heel wisselvallig seizoen gehad; de prestaties waren niet geweldig. Deze races na de pauze zijn duidelijk veel beter, niet alleen het resultaat, maar elke ronde van elke sessie was ik erbij betrokken. Ik voel me comfortabeler in de auto en dingen klikken gemakkelijker. Maar op dit moment voelt het nog steeds alsof niets – qua resultaat – mijn kant op valt.’
De eerste indicatie dat een hapering een probleem werd, kwam in de vierde ronde in Miami. Hoewel mechanische problemen en pure pech zijn kansen op overwinningen in China en Japan dwarsboomden, vond Russell dat het stratencircuit in Florida niet paste bij zijn ‘vloeiende’ rijstijl.
Hij kwalificeerde als vijfde en eindigde als vierde, terwijl Antonelli zijn derde opeenvolgende overwinning pakte. In Canada, een paar weken later, eindigde een spannende strijd tussen de twee Mercedes-coureurs in pech voor Russell na een motorstoring die hem dwong tot opgave.
Velen gingen ervan uit dat de terugkeer naar het Europese deel van de kalender – een fase waarin Antonelli struikelde in zijn rookiejaar – Russells terugkeer naar de top zou markeren.
Maar afgezien van die ene overwinning in Oostenrijk, is het zwaar geweest. Hij slaagde er niet alleen niet in om cruciale overwinningen te pakken, maar miste ook een aanzienlijk aantal punten, met een twaalfde plaats in Monaco en een uitvalbeurt in België.
Russell heeft zijn ongemak in de auto erkend, in tegenstelling tot Antonelli’s zelfverzekerdheid en pure snelheid. Na de zomerstop waren Russells resultaten: derde, tweede, vijfde.
Niet desastreus, maar ook niet titelwaardig, zeker niet als je bedenkt dat die tweede plaats kwam tijdens de Grand Prix van Italië, waar racewinnaar Antonelli achteraan de grid startte. Dat Monza-weekend geldt waarschijnlijk als de zwaarste zondag in Russells carrière tot nu toe.
Dit weekend reist het circus af naar Baku, de plek van Russells eerste serieuze confrontatie met Max Verstappen in 2023. Net als Norris twaalf maanden geleden, toen hij achter McLaren-teamgenoot Oscar Piastri stond, moet de zachtaardige Russell nu een Verstappen-achtige knop omzetten in zijn psyche, zowel op als naast de baan.
Een achterstand van eenentachtig punten lijkt een bijna onoverbrugbare kloof om te dichten in negen races. Dit aantal kan zelfs acht worden als Qatar en Abu Dhabi worden geannuleerd en alleen worden vervangen door Imola. De uitdrukking ‘vreemdere dingen zijn gebeurd’ komt in gedachten op… alleen, in F1-termen, zijn ze dat niet.
‘Ik blijf elke race vechten totdat het wiskundig onmogelijk is,’ benadrukte Russell, voorafgaand aan de eerste vrije training op donderdagochtend, waar de Brit met vier tienden het snelst was.
‘Maar het verandert niets aan hoe ik mijn werk doe. Ik wil elke race proberen te winnen en elke race op pole position zetten. Dat is mijn doel.’
Mercedes verwacht volgende week een grote upgrade wanneer Maleisië eenmalig terugkeert na negen jaar. Misschien kan dat de 28-jarige iets nieuws bieden om mee te werken.
‘Daar werk ik elk weekend naartoe, en wat daarna gebeurt, zal dan wel zo zijn,’ zei hij. ‘En er is natuurlijk een enorm tekort, maar dat is op dit moment niet eens echt een overweging. De prestatie is de grootste prioriteit.’


