McLaren heeft voor de Grand Prix van Azerbeidzjan een aanzienlijke update aan de sidepods van de MCL40 geïntroduceerd. Deze aanpassing richt zich op de grootste fundamentele zwakte van de auto.
Technisch analist Paolo Filisetti van de media legt uit hoe deze wijziging precies in elkaar steekt. Het pakket in Baku is een van de belangrijkste van het seizoen.
De meest ingrijpende veranderingen zijn geconcentreerd op de sidepods. Van buitenaf is het verschil direct zichtbaar, want de inlaten zijn volledig opnieuw ontworpen.
De voorheen horizontaal langwerpige, ovale doorsnede heeft plaatsgemaakt voor een vierkantere opening. Deze is voorzien van een duidelijke horizontale lip aan de onderrand.
Dit concept zal bekende F1-volgers bekend voorkomen. Het weerspiegelt de aanpak die Red Bull twee seizoenen geleden al hanteerde.
Daar toonde de inlaatmond, van opzij gezien, een vergelijkbare brede horizontale lip die diende als stroomscheider. Precies die functie vervult het nu ook op de MCL40.
Wat deze update echter echt interessant maakt, is dat de zichtbare externe verandering slechts de uiterlijke expressie is van een veel diepere interne heroverweging.
De modificatie heeft fundamenteel veranderd hoe de luchtstroom naar de undercut wordt beheerd. Het hoofddoel is het aanzienlijk verminderen van de aerodynamische weerstand.
Volgens informatie van de media zijn de radiatoren en warmtewisselaars zelf fysiek niet gewijzigd qua beschikbare stralingsoppervlak.
Wat wel is veranderd, is de interne indeling, met name de kanaalsystemen die ze voeden. Door andere interne druk- en snelheidswaarden te genereren.
Lees ook
Dit in vergelijking met de vorige configuratie, hebben de ingenieurs van McLaren de weerstand van het koelsysteem weten te verminderen. Dit zonder de thermische uitwisselingscapaciteit in gevaar te brengen.
Deze capaciteit blijft volledig toereikend voor de koelingsbehoeften van de motor. Een rationelere organisatie van de interne toevoerkanalen voor de warmtewisselaars en radiatoren.
Dit heeft niet alleen hun effectiviteit behouden, maar mogelijk zelfs verbeterd. Tegelijkertijd is de weerstand die de oorspronkelijke lay-out oplegde, verminderd.
Het is een opmerkelijk staaltje techniek: een modificatie die, hoewel zichtbaar door de vorm van de nieuwe inlaten, zijn ware essentie vanbinnen heeft.
De MCL40 wordt al lange tijd beschouwd als een auto met meer weerstand dan zijn belangrijkste rivalen. Deze eigenschap heeft Lando Norris en Oscar Piastri op de rechte stukken gekost.
Dit gebeurde gedurende meerdere rondes van het kampioenschap. In Woking is het aanpakken hiervan duidelijk een langdurig en gedetailleerd studiegebied geweest.
Dit pakket in Baku vertegenwoordigt de meest concrete stap tot nu toe om die kloof te dichten. De implicaties reiken verder dan het directe competitieve plaatje.
Er is een goede reden om te stellen dat deze ontwikkeling dient als prototype voor hoe McLaren de interne lay-out van koelcomponenten in toekomstige auto’s wil benaderen.
De hier gevalideerde oplossingen, zowel qua verpakkingsfilosofie als aerodynamische efficiëntie, zullen waarschijnlijk de architectuur van de volgende generatie McLaren-auto’s bepalen.
Voor Norris en Piastri is de timing van oprechte betekenis. Met de intensiverende strijd om het constructeurskampioenschap biedt elke vermindering van het tekort aan rechte-lijnweerstand.
Dit ten opzichte van de concurrentie een belangrijke kans om terrein terug te winnen in deze fase van het seizoen. Het team streeft ernaar om Ferrari te achterhalen voor de tweede plaats.
