Lewis Hamilton was afgelopen weekend in Monza ontevreden over de actie van Ferrari-teamgenoot Charles Leclerc bij de start. De Brit heeft de laatste tijd echter vaker zijn ongenoegen geuit over diverse zaken.
Het meest amusante aan Hamiltons klachten over Leclerc in de openingsronde was de complete en totale hypocrisie. Hamilton heeft zijn carrière grotendeels gebouwd op precies zo’n manoeuvre.
In zijn Mercedes-tijd probeerde Nico Rosberg vaak buitenom te gaan bij de start. Hamilton nodigde hem dan uit om van de baan te gaan, wat hij steevast accepteerde.
Denk aan Japan/Austin 2015 en Canada 2016. Hamilton deed net genoeg om Rosberg te hinderen, waardoor die posities verloor, maar bleef zelf binnen de regels.
De race-regels zijn zelden zo slim, of sluw, uitgespeeld door een coureur. Rosberg klaagde altijd, maar liet zich naïef blootstellen aan de tactiek van zijn teamgenoot.
Het was dan ook schaamteloos om Hamilton, nu in de rol van Rosberg, kritiek te horen uiten op Leclercs robuuste aanpak in Monza. De Brit was zelf adembenemend agressief.
Hij probeerde in bocht 1 zijn stempel te drukken en een soort teamhiërarchie af te dwingen. Net als Rosberg destijds had Hamilton moeten anticiperen en zich aanpassen.
Zijn reactie past bij Hamiltons algemene houding sinds de zomerstop. Hij is de laatste races bijzonder prikkelbaar geweest, terugvallend in zijn modus van 2025.
Nu de glans van zijn overwinning in Barcelona is verdwenen, ziet hij alleen nog het slechte bij Ferrari. Hij heeft overal fouten gevonden.
Zijn kritiek richtte zich op de racevaardigheid van zijn teamgenoot, de uitvoering en communicatie van de pitmuur, en teamorders.
Op de vraag of Ferrari hem vanaf nu moest bevoordelen, antwoordde hij: “Het is veel te laat”. In veel gevallen heeft hij een punt.
Ferrari schiet inderdaad frustrerend tekort op diverse gebieden. Toch speelt Hamilton een gevaarlijk spel door zijn klachten zo openlijk te uiten.
Lees ook
Door constant te benadrukken hoe slecht Ferrari presteert vergeleken met Mercedes, irriteert hij iedereen in Maranello. Hij riskeert de klassieke Fernando Alonso-valkuil.
Het vervreemdt het team van hem. De overheersende toon van Hamiltons opmerkingen is te vaak:
“Serieus, wat moet ik met deze groep?”
Historisch gezien vergaat het Ferrari-coureurs niet goed als er een kloof ontstaat tussen team en coureur. De dynamiek verandert dan van ‘wij’ naar ‘jij en ik’.
De opmerkingen die Hamilton de afgelopen weken heeft gemaakt, vallen hier absoluut niet goed. Dit verklaart ook de weerstand tegen zijn ‘documenten’ in 2025.
Sommigen vroegen zich af: “Waarom zouden we naar hem luisteren? Een buitenstaander? Wat heeft hij recentelijk voor ons gedaan?”
Hoe goed hij ook denkt te doen door zwakke punten te benadrukken, sommigen interpreteren zijn suggesties als een gebrek aan vertrouwen in Ferrari. Vooral via de media.
Hij speelt een gevaarlijk spel door zoveel conflicten te zoeken. De overwinning in Barcelona voelt inmiddels alweer lang geleden.
