Een verschil van slechts 1 millimeter kan het lot van een F1-auto bepalen: te veel slijtage aan de plank en de coureur ligt direct uit de uitslag. Skid blocks lijken simpele onderdelen onder de auto, maar ze spelen een hoofdrol in prestaties én regels.
Skid blocks, ook wel planks genoemd, zitten onder de auto en vormen letterlijk de grens tussen snelheid en overtreding. Ze vangen contact met het asfalt op en beschermen de vloer tegen beschadiging.
Zonder deze laag zou de onderkant van de auto snel slijten of zelfs breken.
Daarnaast dwingen ze teams om een minimale rijhoogte aan te houden. Hoe lager een auto rijdt, hoe meer downforce ontstaat door het grondeffect. Dat klinkt ideaal, maar zonder beperking zouden auto’s extreem laag gaan en daardoor oncontroleerbaar snel worden.
De skid blocks zorgen dus voor balans. Ze beperken overmatige downforce en houden de prestaties binnen veilige en eerlijke marges. Dat maakt ze van groot belang voor de sport.
Ook hebben ze invloed op de luchtstroom onder de auto. Een stabiele rijhoogte betekent een constante airflow, wat belangrijk is voor grip in bochten. Kleine veranderingen kunnen hier al een groot verschil maken.
Teams gebruiken skid blocks dus niet alleen als bescherming, maar ook als onderdeel van hun aerodynamische strategie. Alles draait om het vinden van de perfecte balans.
Slijtagemeting: van telemetrie tot fia-controle
Na elke race controleert de FIA de slijtage van de skid blocks. Dat gebeurt niet willekeurig, maar via vaste meetpunten in de plank. Daar wordt gekeken of de minimale dikte nog binnen de regels valt.
De plank begint met een dikte van 10 millimeter (met een kleine tolerantie). Na de race moet er minimaal 9 millimeter over zijn. Dat betekent dat er maximaal 1 millimeter mag slijten.
Sinds het seizoen 2026 zijn de regels strenger geworden. De plank mag nu nog maar tot 8 millimeter slijten, wat teams iets meer speelruimte geeft in absolute zin, maar tegelijk gepaard gaat met strengere controles en verplichte metalen onderdelen aan de voorzijde.
| Jaar | Initiële dikte | Minimum na race | Slijtagebudget | Materiaal |
|---|---|---|---|---|
| 2025 | 10 mm ±0.2 mm | 9 mm | 1 mm | Titanium |
| 2026 | 10 mm ±0.2 mm | 8 mm | 2 mm | Titanium / staal |
| 2027 | Nog te bepalen | 8 mm | 2 mm | Titanium / staal |
Hoewel de FIA de slijtage pas na de race fysiek controleert, laten teams niets aan het toeval over. Tijdens de race monitoren ze continu de rijhoogte en het contact met het asfalt.
Dit gebeurt met geavanceerde lasersensoren en ultrasone sensoren die de afstand tot het wegdek meten. Deze data, gecombineerd met accelerometers die impact en trillingen registreren, geeft de engineers een real-time beeld van hoe vaak en hoe hard de skid blocks de baan raken.
Op basis van deze telemetrie kunnen ze de coureur instrueren om bijvoorbeeld minder agressief over kerbstones te rijden, of de rijhoogte via pitstops aan te passen als de reglementen dat toelaten.
Het is een constant spel van inschatten en bijsturen, waarbij elke millimeter telt.
Dit maakt het een spel van inschatten en bijsturen. Ga je te laag, dan riskeer je diskwalificatie. Ga je te hoog, dan verlies je snelheid.
De link tussen rijhoogte, downforce en prestaties
De rijhoogte van een F1-auto is één van de belangrijkste afstellingen. Hoe dichter de auto bij het asfalt zit, hoe sterker het grondeffect en dus de downforce. Maar dat voordeel heeft een prijs.
Een lagere auto betekent meer contact met de baan en dus snellere slijtage van de skid blocks. Vooral op hobbelige circuits kan dat snel oplopen. Teams zoeken daarom constant naar de ideale hoogte.
Een verschil van een paar centimeter kan al leiden tot merkbaar prestatieverlies. Tegelijk wil niemand het risico lopen om onder de minimale dikte te eindigen. Soms kiezen teams bewust voor een iets hogere setup.
Dat levert minder grip op, maar voorkomt problemen met slijtage. Andere keren nemen ze juist meer risico, vooral als de kans op controle klein lijkt. Sinds 2026 is dit nog lastiger.
Nieuwe metalen skid blocks moeten voorkomen dat teams trucs gebruiken om tijdelijk lager te rijden. Dat dwingt tot eerlijkere, maar ook conservatievere setups.
Diskwalificatie: de harde realiteit van te veel slijtage
Als een skid block te ver is afgesleten, volgt er geen waarschuwing maar directe diskwalificatie. Dat maakt de regels hard, maar ook duidelijk. Een bekend voorbeeld is de race in de Verenigde Staten in 2023, waar zowel Hamilton als Leclerc werden gediskwalificeerd.
Hun planken waren te ver afgesleten, wat wees op een te lage rijhoogte. Ook andere teams zijn tegen dit probleem aangelopen. Zo kreeg McLaren in Las Vegas te maken met dubbele uitsluiting door overschrijding van de limieten.
De gevolgen zijn groot:
- Geen punten
- Geen klassering
- Geen discussie mogelijk
Teams proberen soms slimme oplossingen te bedenken, zoals flexibele onderdelen of speciale materialen. De FIA grijpt daar echter streng op in. Innovatie mag, maar niet als het de regels omzeilt.
Materialen en ontwerp: de evolutie van de skid block
Moderne skid blocks zijn technisch verfijnd. Ze bestaan vaak uit een combinatie van carbon en titanium. Titanium wordt gebruikt vanwege zijn hoge sterkte-gewichtsverhouding, uitstekende slijtvastheid en vermogen om goed tegen impact te kunnen.
Dit helpt teams om binnen de limieten te blijven zonder prestaties op te geven.
Staal wordt sinds 2026 verplicht voor bepaalde delen van de skid blocks, vooral aan de voorzijde. Dit is voornamelijk ingevoerd vanwege veiligheid, omdat staal minder snel vonken produceert bij contact met het asfalt, wat het risico op brand vermindert.
Het nadeel is dat staal zwaarder is en sneller slijt dan titanium, wat een nieuwe uitdaging vormt voor de engineers.
| Materiaal | Voordelen | Nadelen | Gebruik |
|---|---|---|---|
| Titanium | Licht, sterk, slijtvast, goede impactbestendigheid | Duur, kan vonken veroorzaken | Standaard (gedeeltelijk) |
| Staal | Veiliger bij vuur (minder vonken), goedkoper | Zwaarder, sneller slijtage | Verplicht (gedeeltelijk sinds 2026) |
| Tungsten | Zeer hard, extreem slijtvast | Gevaarlijke fragmenten bij breuk, te zwaar | Verboden |
Het ontwerp van skid blocks wordt ook steeds slimmer. Teams proberen de vorm zo te maken dat de luchtstroom onder de auto zo min mogelijk wordt verstoord, terwijl ze tegelijkertijd voldoen aan alle meet- en veiligheidsregels.
Sinds 2026 zijn er extra eisen, zoals de verplichte metalen skids aan de voorkant en strengere controles op flexibiliteit. Daarmee wil de FIA alle creatieve trucs die de regels omzeilen definitief uitsluiten en een eerlijker speelveld creëren.
